Święta Urszula Ledóchowska
Julia Ledóchowska- późniejsza siostra Urszula
w 1865r. w Loosdorf w Austrii się urodziła.
Z szlachetnego rodu pochodziła,
a rodzina mądrą i wymagającą miłością ją otoczyła.
Jako jedno z siedmiorga dzieci Antoniego i Józefiny Salis- Zizers
wykształcenie humanistyczne otrzymała,
gdyż do Szkoły Pań Angielskich
w miasteczku Sankt Polter uczęszczała.
Plany i marzenia ojca o powrocie na ziemie polskie w 1883r. się urzeczywistniły
i Ledóchowscy do Lipnicy Murowanej niedaleko Krakowa przybyli.
W 1886r. Julia do klasztoru Urszulanek w Krakowie wstępuje
i imię siostry Marii Urszuli od Jezusa otrzymuje.
Tu nowicjat odbywa, śluby zakonne składa
i od 1904r. jako przełożona klasztorem krakowskim włada.
W pracy nauczycielskiej się realizuje
i malowaniem obrazów w kaplicy klasztornej zajmuje.
Przez papieża Piusa X zostaje pobłogosławiona
i z dwiema siostrami do Petersburga skierowana.
Tam kierownictwo internatu dla dziewcząt przy polskim gimnazjum
w parafii świętej Katarzyny obejmuje i drogę do ich serc i umysłów znajduje.
W imperium rosyjskim życie zakonne jest zakazane,
więc siostry są na strój świecki skazane.
W 1908r. Matce Urszuli przełożoną sióstr w autonomicznej
filii klasztoru krakowskiego jest być dane.
Idee pedagogiczne nadal realizuje i nad Zatoką Fińską domem Wspólnoty kieruje.
„ Gwiazda Morza” miejscem modlitwy również dla Finów się staje,
gdyż Matka Urszula w kontakcie z ludnością protestancką pozostaje.
W 1914r. jako obywatelka austriacka z Rosji wydalona zostaje.
Współpracuje z Komitetem Pomocy Ofiarom Wojny
przez H. Sienkiewicza w Szwajcarii założonym
i wspólnie z siostrami ochronkę dla polskich sierot po emigrantach organizuje,
a poprzez swoje odczyty grono słuchaczy pozyskuje.
Po odzyskaniu niepodległości myśl o powrocie do kraju
ze swoją Wspólnotą jej myśl zaprząta.
W 1920r. dzięki konsulowi norweskiemu kilkuletnia wędrówka
zostaje zakończona i Wspólnota w Pniewach osadzona.
Tam Dom Szarych Urszulanek powstaje
i dla petersburskiej Wspólnoty lokum się staje.
Stolica Apostolska zgodę na przekształcenie Wspólnoty
w Zgromadzenie Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego wydaje.
Zgromadzenie żyje duchowością sięgającą korzeniami św. Anieli Merici.
Tradycję pracy wychowawczej, jako uprzywilejowanego
narzędzia ewangelizacji, kontynuuje i nowe formy pracy,
odpowiadające nowym potrzebom stosuje.
Wkrótce nowe Domy i nowe dzieła powstają.
Na Kresach Wschodnich, we Włoszech i Francji się rozwijają.
Matka Urszula prostotę i pokorę w serca siostrom zaszczepia, poświęcać się każe,
aby służba dzieciom i młodzieży autentyczną była i szlachetne owoce przynosiła.
Za wieź z Chrystusem uśmiech, dobroć, pogodę ducha uważa
i niepowodzeniami się nie zraża.
Miłość do Jezusa pozwala jej kochać bezgranicznie każdego,
nawet inne przekonania i wiarę mającego.
Matka Urszula 29 maja 1939 r. w Rzymie w opinii świętości umiera.
20 czerwca 1983r. Jan Paweł II Ją beatyfikuje.
W 1989r. zachowane od zniszczenia ciało błogosławionej z Rzymu
do Pniew powraca i spoczynek w kaplicy Domu Macierzystego znajduje.
W 2002r. proces kanonizacyjny uwieńczony uznaniem cudu za
wstawiennictwem błogosławionej zostaje.
W 2003r. Jan Paweł II Matkę Urszulę na ołtarze wynosi
i Jej heroiczne cechy wiernym głosi.
W 70 rocznicę śmierci Świętej – 5 marca 2009r.
Senat Rzeczypospolitej Polskiej uchwałę podejmuje
i Matkę Urszulę Ledóchowską
wzorem polskiej patriotki mianuje. napisała Teresa Saj
Wspomnienie liturgiczne Świętej – 29 maja przypada!