Poznajemy św. Urszulę Ledóchowską

Święta Urszula Ledóchowska

 Julia Ledóchowska- późniejsza siostra Urszula

w 1865r. w Loosdorf  w Austrii się urodziła.

Z  szlachetnego rodu pochodziła,

a rodzina mądrą i wymagającą miłością  ją otoczyła.

 

Jako jedno z siedmiorga dzieci Antoniego i Józefiny Salis- Zizers

wykształcenie humanistyczne otrzymała,

gdyż do Szkoły Pań Angielskich

w miasteczku Sankt Polter uczęszczała.

 

Plany i marzenia ojca o powrocie na ziemie polskie w 1883r. się urzeczywistniły

i Ledóchowscy do Lipnicy Murowanej niedaleko Krakowa przybyli.

W 1886r. Julia do klasztoru Urszulanek w Krakowie wstępuje

i imię siostry Marii Urszuli od Jezusa otrzymuje.

 

Tu nowicjat odbywa, śluby zakonne składa

i od 1904r. jako przełożona klasztorem krakowskim włada.

W pracy nauczycielskiej się realizuje

i malowaniem obrazów w  kaplicy klasztornej zajmuje.

 

Przez papieża Piusa X zostaje pobłogosławiona

i  z dwiema siostrami do Petersburga skierowana.

Tam kierownictwo internatu dla dziewcząt przy polskim gimnazjum

w parafii świętej Katarzyny obejmuje i drogę do ich  serc i umysłów znajduje.

 

 

W imperium rosyjskim życie zakonne jest zakazane,

więc siostry są  na strój świecki skazane.

W 1908r. Matce  Urszuli przełożoną sióstr w autonomicznej

filii klasztoru krakowskiego jest być dane.

 

Idee pedagogiczne nadal realizuje i nad Zatoką Fińską domem Wspólnoty kieruje.

„ Gwiazda Morza” miejscem modlitwy również dla Finów się staje,

gdyż Matka Urszula w kontakcie z ludnością protestancką pozostaje.

W 1914r. jako obywatelka austriacka z Rosji wydalona zostaje.

 

Współpracuje z Komitetem Pomocy Ofiarom Wojny

przez H. Sienkiewicza w Szwajcarii założonym

i wspólnie z siostrami ochronkę dla polskich sierot po emigrantach organizuje,

a  poprzez swoje odczyty grono słuchaczy pozyskuje.

 

Po odzyskaniu niepodległości myśl o powrocie do kraju

ze swoją Wspólnotą jej myśl zaprząta.

W 1920r. dzięki konsulowi norweskiemu kilkuletnia wędrówka

zostaje zakończona i Wspólnota w Pniewach osadzona.

 

Tam Dom Szarych Urszulanek  powstaje

i dla petersburskiej Wspólnoty lokum się staje.

Stolica Apostolska zgodę na przekształcenie Wspólnoty

w Zgromadzenie Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego wydaje.

 

 

 

Zgromadzenie żyje duchowością sięgającą korzeniami św. Anieli Merici.

Tradycję pracy wychowawczej,  jako uprzywilejowanego

narzędzia ewangelizacji, kontynuuje i nowe formy pracy,

odpowiadające nowym potrzebom stosuje.

 

Wkrótce nowe Domy i nowe dzieła powstają.

Na Kresach Wschodnich, we Włoszech i Francji się rozwijają.

Matka Urszula prostotę i pokorę w serca siostrom zaszczepia, poświęcać się każe,

aby służba dzieciom i młodzieży autentyczną  była i szlachetne owoce przynosiła.

 

Za wieź z Chrystusem uśmiech, dobroć, pogodę ducha uważa

i niepowodzeniami się nie zraża.

Miłość do Jezusa pozwala jej kochać bezgranicznie  każdego,

nawet inne przekonania i wiarę mającego.

 

Matka Urszula 29 maja 1939 r.  w Rzymie w opinii świętości umiera.

20 czerwca 1983r. Jan Paweł II Ją beatyfikuje.

W 1989r. zachowane od zniszczenia ciało błogosławionej z Rzymu

do Pniew  powraca i spoczynek w kaplicy Domu Macierzystego znajduje.

 

W  2002r. proces kanonizacyjny  uwieńczony uznaniem cudu za

wstawiennictwem błogosławionej zostaje.

W   2003r.  Jan  Paweł  II Matkę Urszulę na ołtarze wynosi

i Jej heroiczne cechy wiernym  głosi.

 

 

 

W 70 rocznicę śmierci Świętej  – 5 marca 2009r.

Senat Rzeczypospolitej Polskiej uchwałę podejmuje

i Matkę  Urszulę Ledóchowską

wzorem polskiej patriotki mianuje.        napisała Teresa Saj

 

Wspomnienie liturgiczne Świętej – 29 maja przypada!

 

 

Brak możliwości komentowania.